Om de klimaatuitdagingen het hoofd te bieden, moeten we onze landbouw- en voedselsystemen herzien. Vanaf COP23 in 2017 werd binnen het Klimaatverdrag UNFCCC [1] een eerste actie [2] in die zin ontwikkeld. Voordien werden thema’s in verband met landbouw en voedsel enkel besproken in termen van koolstofuitstoot en mogelijkheden om die te compenseren, zoals de emissies in verband met grondgebruik, koolstofreservoirs en koolstofmarkten. Tijdens COP27 in 2022 leidde de evaluatie van de eerste engagementen tot een nieuw initiatief [3] voor een periode van vier jaar [4]. Dit jaar hebben 134 staten tijdens COP28 hun engagement vernieuwd met een gezamenlijke verklaring over duurzame landbouw, veerkrachtige voedselsystemen en klimaatactie [5].

Met die verklaring erkennen de politieke leiders dat de kleinschalige landbouw het eerste slachtoffer van de klimaatverandering is, en in het bijzonder vrouwen en jongeren in de landbouw. Verder zetten zij lokale kennis voorop als de weg om meer veerkracht op te bouwen. Die mooie beloften gaan echter niet gepaard met concrete doelstellingen en evalueerbare verbintenissen die de retoriek overstijgen en zich kunnen vertalen in een actieplan. De verwijzing naar vage concepten maakt de weg vrij voor de financiering van vele valse oplossingen.

Sindsdien heeft de Coalition tegen de honger een Policy brief gepubliceerd met aanbevelingen voor de internationale klimaatonderhandelingen. En de Coalition tegen de honger heeft ook een educatieve video gemaakt voor sociale netwerken.